Dziś bez recenzji, lecz jedynie opis fabuły, ponieważ na Ten film nie można znaleśc odpowiednich słów. Jeden z najciekawszych obrazów jaki widziałem, a przy okazji zasłużenie miejsce pierwsze na liście najbardziej kiczowatych filmów wszechczasów.
Atrakcyjna międzygwiezdna dzielna agentka Barbarella (Jane Fonda), z rozkazu Prezydenta Wszechświata (C. Dauphin) ma odnaleźć i wyrwać tajną broń naukowcowi Durand Durandowi (M. O’Shea) z innej planety. Pozbawiony skrupułów wynalazca Durand Durand (to właśnie od imienia tego zwyrodnialca zapożyczyła nazwę kapela z lat 80. Duran Duran) dysponujący śmiercionośną bronią pozytronową terroryzuje cały świat skonstruowanym przez siebie laserem o straszliwej mocy. Barbarella ma odnaleźć Durand-Duranda i unieszkodliwić go.
Po przybyciu na planetę Lythion, Barbarella zostaje schwytana przez doktora-zwyrodnialca Duranda-Duranda. Sługus złej Czarnej Królowej jest sadystycznym egzekutorem. Postanawia zamęczyć Barbarellę w Maszynie Rozkoszy, narzędziu tortur własnej konstrukcji. Naga Fonda zostaje zamknięta w machinie – wystaje jej tylko głowa. Durand zamierza zabić dziewczynę niekończącymi się orgazmami – maszyna generuje impulsy rozkoszy. Sadysta zasiada przy konsoli, która steruje dozowaniem orgazmów. Wygrywa na swojej sex-pianoli utwór Sonata Na Egzekucję Młodej Ziemianki Przez Przyjemność. Fonda rzeczywiście przeżywa dziesiątki orgazmów i gra je bardzo, bardzo sugestywnie. W dodatku okazuje się nie do zdarcia. Zamiast Barbarelli przegrzewa się w końcu maszyna.
Na planecie Sorgo komiksowa heroina Barbarella zmuszona jest do przymusowego lądowania i pada ofiarą krwiożerczych dzieci i ich lalek-robotów. Uratowana z opresji przez myśliwego Marka (U. Tognazzi), udaje się do miasta rozpusty rządzonego przez despotyczną Czarną Królową. Tu sprzymierza się z oddziałami buntowniczych rewolucjonistów i zostaje uwięziona w Maszynie Rozkoszy występnego Klucznika. A jest to zaledwie początek wydarzeń nieuchronnie zmierzających do kosmicznej katastrofy.
